Local Goal Getter Monique Lancée: Azaro, dagbesteding in een nieuw jasje

Deze week zijn we in gesprek met Monique, de wervelende kracht achter Azaro; dagbesteding, maar dan anders. Duurzaamheid is (nog) niet zozeer een bewuste koers van de stichting, maar op buurtniveau zijn alle pijlen erop gericht om het leven van mensen beter te maken (#SDG3 #SDG11). Monique gebruikt hierbij haar ervaringen die zij op heeft gedaan in de vrouwenopvang, de verslavingszorg en de zorg voor psychisch kwetsbaren, maar steekt het in een nieuw jasje.   

Dagbesteding ‘zonder stempel’

Voor psychisch kwetsbaren kan het van levensbelang zijn om in contact te blijven met de medemens. Zij kunnen echter niet overal terecht, sommige plekken vragen eerst papierwerk ter indicatie. Dan dien je in het profiel te passen. In de behoefte om zonder stempel mee te kunnen doen met ‘gewone’ mensen, wordt nauwelijks voorzien. Dat doet Azaro, waar Monique de initiator en coördinator van is. Ze regelt alles, motiveert iedereen en heeft immer de mouwen opgestroopt.

Best pittig: een nieuw sociaal netwerk opbouwen

‘Ik zag de vrouwen voor de deur van de opvang zitten, een peuk paffend, met elkaar ruzie maken’, de opvang was dan weliswaar geregeld en ook de financiële en juridische ondersteuning was goed, maar Monique constateerde een gebrek aan persoonlijke, individuele aandacht. ‘Wanneer je constant in de stress zit of in angst leeft, heb je geen ruimte voor jezelf; je neemt geen tijd voor leuke dingen. Je raakt niet alleen jezelf kwijt, maar ook het netwerk van vrienden en familie. Bij ex-verslaafden is het een hele uitdaging om de tijd die ze eerst aan de verslaving spendeerden, nu anders in te vullen: ‘Je moet je oude vrienden vaarwel zeggen en een nieuw netwerk opbouwen… En dat is best heel pittig’. Azaro helpt mensen hun passie te laten hervinden door oprechte interesse in de persoon. Pas wanneer die passie hervonden is, kun je weer ‘connecten’ met anderen.

Stigmavrije ontmoetingsplaats

Psychisch kwetsbaren vinden het vaak heel vervelend om dagbesteding te volgen bij een GGZ-instelling. ‘Ze worden dan eigenlijk weer behandeld als de psychiatrische patiënt. Hier vinden ze het heel leuk om gewoon, zonder etiket, mee te kunnen doen. Je wilt die stempel een keer kwijt. Iedereen heeft z’n eigenaardigheden!’

Er waren bewoners uit de buurt die bij Azaro terecht kwamen via ambulante begeleiders. Toen andere buurtbewoners zagen dat er allemaal mensen in en uit liepen, die het schijnbaar gezellig hadden met elkaar, wilden zij meedoen. Nu zijn alle activiteiten die Azaro organiseert ook voor buurtbewoners. Sinds kort bestaat er een seniorengroep; ouderen uit de buurt die een beetje verpieterden thuis. Er is in principe geen onderscheid tussen cliënt, bewoner of vrijwilliger. Je kunt het ook alle drie zijn!

De buurt als duurzame gemeenschap

Op de vraag aan welke werelddoelen Azaro bijdraagt antwoordt Monique gelijk ‘Hergebruik van materialen’ (#12). Ze maken lampenkappen van oude jeans, beelden van oud hout, kaarsen van stompjes uit de Basiliek, nieuwe kleding en dekens uit vodden… Monique kijkt nog eens naar de ansichtkaart waarop alle 17 doelen staan en constateert dat Azaro ook meewerkt aan #1 geen armoede (weggeven kleding), #2 geen honger (samen lunchen) #3 gezondheid en welzijn (voeding en coaching) en #15 leven op het land (biologische moestuin). En uiteraard #17 (Partnerschap), waarbij Monique Gemeente Maastricht in het bijzonder noemt.

Azaro’s bijdrage aan #10 (ongelijkheid verminderen) en #11 (duurzame steden en gemeenschappen) wordt door henzelf onderschat. Die is namelijk wezenlijk! De laagdrempeligheid (ook letterlijk: moestuinbakken voor scootmobielgebruikers) en de sociale, culturele bruggen die zij hier op buurtniveau slaan zijn het meest impactvol. Dat succes heeft te maken met hun grootste uitdaging: ‘mensen met een niet-Westerse achtergrond in harmonie laten samenwerken met bewoners in een volksbuurt waar de PVV-stemmer zeer ruim is vertegenwoordigd’. Hier doorbreken ze vooroordelen door mensen gewoon bij elkaar te zetten. ‘Door samen te zijn besef je dat je een beeld hebt gevormd van TV, maar dat de werkelijkheid anders is’.

Geen dagbestedingsfabriek

Azaro’s grootste wens is meer ruimte om te doen wat ze doen. Ze zitten erg krap in het jasje, op de verdieping van de Auw Sjoal. Meer deelnemers is niet zozeer de ambitie, wel dat ze blijven komen. Het is bij Azaro vrijwillig, in tegenstelling tot reguliere dagbesteding met een indicatie. ‘Persoonlijke aandacht is het allerbelangrijkste. Ik wil geen dagbestedingsfabriek worden’.

Doelstelling van de organisatie

Azaro biedt dagbesteding voor kwetsbare doelgroepen. Door naast haar cliënten te gaan staan, zonder een vooraf afgegeven ‘stempel’, maar met oog voor de mens en de omgeving, laat Azaro iedereen hun eigen kwaliteiten en passie (her)ontdekken. Ook ‘gewone’ buurtbewoners doen mee. Een magische mix die aanstekelijk werkt. Zo bouwt Azaro samen met de buurt aan het vergroten van eigenwaarde, zelfvertrouwen, gemeenschapszin en zingeving in het leven.

Momenteel telt de stichting 76 cliënten, 5 vrijwilligers, ongeveer 50 betrokken buurtbewoners en 3 betaalde krachten.

De kaarsen die in het atelier van Azaro worden gemaakt, zijn te bestellen via de website www.azaro.nu

Interview: Severine Louf

Foto’s: Severine Louf

Editing: Jennifer Timmermans