[vc_row][vc_column width=”1/1″][vc_single_image media=”75146″ media_width_percent=”100″ uncode_shortcode_id=”199304″][vc_custom_heading uncode_shortcode_id=”386364″]

Local Goal Getter Sheila Oroschin oprichter van The Masters, een droomhuis

[/vc_custom_heading][vc_column_text uncode_shortcode_id=”714193″]

Voor de Local Goal Getter van deze week hadden we een enerverend gesprek met Sheila Oroschin, die The Masters in het leven riep, een initiatief dat huizen opricht met als doel volwaardig deel te nemen aan de samenleving. De panden zijn door de Masters omgetoverd tot open sociaal knooppunt voor de buurt en haar bewoners. Partners gebruiken de faciliteiten waardoor intensief met andere organisaties  samengewerkt kunnen worden om zoveel mogelijk Ontwikkelingsdoelstellingen te bereiken. Allemaal zijn het onderdelen van het concept die de Masters versterken, en zonder elk deel zou het niet zo toereikend zijn.

[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column width=”1/1″][vc_column_text uncode_shortcode_id=”160583″]Ervaring door een persoonlijk reis

Sheila Oroschin werd geboren in Amsterdam, studeerde rechten, en verhuisde op 26-jarige leeftijd uit liefde naar Limburg. Sheila’s partner volgde een hotelschool en opende na verloop van tijd een paar vestigingen in Geleen, Heerlen en Delft. In 1991 gingen ze in zee met een kledingbedrijf. In die tijd was het een economisch georiënteerde familie, gericht op efficiëntie en omzet. In de loop der jaren kregen zij 3 kinderen, van wie Alex (1991) werd geboren met een syndroom, Coffin-Siris of CSS, waaraan de meeste kinderen in het eerste levensjaar overlijden. In tegenstelling tot de verwachtingen die deskundigen van Alex hadden, ontwikkelde hij zich op bewonderenswaardige wijze. De focus voor Sheila en haar familie lag niet op wat Alex niet kan, maar veeleer op waar zijn talenten liggen, waaronder een goed ruimtelijk inzicht en een fotografisch geheugen.

Het leven is anders ingericht en voor Alex betekende dit ook dat hij naar het speciaal onderwijs moest, waar hij helaas grotendeels afgezonderd van de maatschappij werd onderwezen. Van Alex zijn 16e tot 18e jaar werd gekeken naar locaties waar iemand veilige huisvesting kan krijgen en faciliteiten voor recreatieve doeleinden. Op deze locaties ligt de nadruk in eerste instantie niet op individuele wensen en talenten. Ze wilden niet dat Alex naar een locatie zou gaan waar zijn talenten over het hoofd gezien zouden worden, maar juist naar een plek die dromen faciliteert. Zo’n locatie moest er nog komen, en in 2007 werd het The Masters.

Een plaats waar iedereen betaalbaar kan wonen in een gelijkwaardige gemeenschap, waar mensen worden gezien en aandacht wordt besteed aan welzijn en een goede gezondheid, die veiligheid en sterke openbare diensten biedt.

Een dilemma

The Masters begon met twee particuliere auto’s die, samen met een groep van acht jongeren, een oude garage in een industrieel gebouw vonden en omtoverden tot een hotspot voor de gemeenschap. Deel worden van de gemeenschap in de buurt in plaats van slechts gezien te worden als zielenpietjes. Juist bij de Masters staat de gast centraal, wordt hij niet gezien als cliënt of patiënt, maar worden zijn unieke talenten zichtbaar gemaakt.

In deze buurt waren er twee prominente uitdagingen, ten eerste waren er veel leegstaande panden en ten tweede was er een algemene klacht over vrachtverkeer van kleine pakjes. Dit laatste probleem trof de beheerders van de panden en de bewoners en is tegelijkertijd niet duurzaam, waar de ondernemers zich overigens ook niet prettig bij voelden. De oplossing voor te veel vrachtvervoer was er eigenlijk al, Binnenstadservice Maastricht. Binnenstadservice Maastricht biedt een plek voor goederen van deze ondernemers, die vervolgens de routes bepalen, waardoor er niet meerdere vrachtwagens door de wijk rijden voor een paar pakketjes, maar er één lading kan worden gemaakt voor alle pakketjes in de wijk.

The Masters keken of er een element is dat deze geïndividualiseerde eilanden van de wijk met elkaar verbindt, en of zij daar een rol in zouden kunnen spelen.

Zij hadden destijds gevraagd of Binnenstadservice Maastricht een toespraak kon houden op onze micro-public plaats, zodat de oplossing bekend zou worden bij bewoners, vastgoedeigenaren, ondernemers en het bestuur, ter beschikking gesteld door The Masters. Ze hielden een bijeenkomst waar iedereen welkom was, “we verwachtten een beperkt aantal mensen, maar uiteindelijk moesten we 50 kopjes koffie delen met 150 mensen”.[/vc_column_text][vc_single_image media=”75148″ media_width_percent=”100″ uncode_shortcode_id=”169506″][vc_column_text uncode_shortcode_id=”182420″]Master to Master

De eerder gepresenteerde uitdaging vormde de aanzet voor Master to Master bijeenkomsten, die tot doel hadden Masters te plaatsen op de locaties van de ondernemers die bij de toespraak van Binnenstadservice waren, en daarbuiten. Deze ondernemers konden mensen een ervaringsplek bieden met de mogelijkheid om uit te groeien tot een betaalde baan.

Iemand een echte kans geven om mee te doen in de maatschappij, in plaats van een bon voor de kermis.

Om te voorkomen dat mensen op een verkeerde manier tewerkgesteld zouden worden, organiseerden zij elke donderdag ” Master to Master ” bijeenkomsten. Goede resultaten leidden tot de oprichting van een Master Food Service, waar aandacht werd besteed aan gezonde voeding en dieet, en de Masters Greenery, waar mensen de herkomst van voedsel kunnen ervaren, samen kunnen koken en verse voorraden kunnen verdelen.

Thuis & sociale hub

Het uiteindelijke doel voor het oprichten van de Masters was het opzetten van een locatie waar mensen, waaronder de Masters en studenten, konden verblijven en worden opgemerkt, bejegend op een zo normaal mogelijke manier in een dynamiek van jonge mensen die elkaar dragen. De locatie moest niet verborgen liggen, maar juist in het centrum van Maastricht.

Het is geen roze wolk, het is mogelijk, we bestaan en we hebben wachtlijsten.

Op dit moment zijn er twee locaties, één in het Statenkwartier en één in Wyck, waarbij de gebouwen zijn ingericht als hotel. In Wyck is er een evenwichtige verdeling van studenten, jonge statushouders en Masters, elk een derde. Het is immers ook voor jonge statushouders belangrijk om een vangnet te hebben. In het Statenkwartier is er een vergelijkbare verdeling, maar alleen tussen masters en studenten. Beide locaties hebben een micro-public place, een contactpunt waar bewoners en gemeenschap terecht kunnen voor alles, zowel voor interne als externe service. Daarnaast hebben de locaties een UPS Servicepunt, strijk- en wasservice, die ook bij de mensen thuis kan worden afgeleverd, en een gemeenschappelijke ruimte voor iedereen.

Desondanks houden The Masters wonen en zorg gescheiden en nemen ze mensen geen zorguren af, noch accepteren ze geld voor zorg, omdat ze handelen vanuit de overtuiging dat zorggeld naar de daadwerkelijke ondersteuning moet gaan en niet naar het onderhoud van gebouwen bijvoorbeeld. Zij overleggen met zorgaanbieders over de afbouw van zorg, en helpen in kaart te brengen welke zorg daadwerkelijk nodig is.

Uiteindelijk is zorg alleen goed als het leidt tot meer zelfstandigheid op de lange termijn, en dus als bijgevolg tot een vermindering van de zorg.

Vermindering van zorg gebeurt echter nauwelijks, omdat het ook effect heeft op declarabele uren, en minder uren betekent minder banen.

Naast de huizen hebben we in het Statenkwartier een sociaal restaurant opgezet, Vorkje Prikken. Wie onder de armoedegrens leeft krijgt een driegangenmaaltijd voor 4 euro, wie erboven leeft 7 euro.  Een open en goed gefaciliteerde ruimte waar iedereen gewaardeerd wordt doet iets met mensen.

De wereld van gezondheidszorg 

In 1991 leerde Sheila de wereld van de gezondheidszorg kennen, een bedrijfstak waarin veel geld omgaat, en waarin een gehandicapte, als je het zwart op wit zet, zorgt voor declarabele uren en werkgelegenheid voor een ander. In de wereld van de zorg komt het maar al te vaak voor dat de persoon die in het middelpunt van de belangstelling zou moeten staan, met andere woorden de gast, die aandacht niet krijgt. De aanpak van de Masters heeft een aantal misvattingen aan het licht gebracht. In het eerste jaar van een van de huizen hebben ze bijvoorbeeld 96.000 euro aan zorgkosten bespaard, alleen maar door de diensten efficiënter rond de individuen te organiseren.

De enige reden waarom ik dit überhaupt ben gaan doen, was vanwege Alex, een geschenk in dit leven, anders was ik nooit in de gezondheidszorg terechtgekomen. Nu zal ik niet stoppen voordat dit voor een grote groep mensen is veranderd, wat waarschijnlijk een leven lang werk is.

Een bron van motivatie is de structuur van het huidige zorgsysteem; het ontbreekt aan sturing waardoor het werk ook echt goed kan verlopen en mensen hun talenten kunnen ontplooien. Er wordt gekeken naar wat mensen niet kunnen in plaats van waar hun krachten liggen. Er gaat veel geld naar de intermediaire instanties die controlegericht zijn, wat het individu niet helpt, maar wel veel tijd en geld kost. Verandering is moeilijk, maar zeker mogelijk.

Het algemene doel van de Meester is dat mensen gelijke kansen hebben en zich alleen zorgen maken over hun fysieke toestand, maar niet over huur, servicekosten, voedsel en kleding. Als je een basis hebt, kun je tot rust komen, aan jezelf werken en dan pas iets voor een ander betekenen. Duurzame zorg is wat iemand echt nodig heeft en de kosten daarvan zullen vanzelf dalen als ze een veilig thuis hebben en vervolgens zal er minder beroep worden gedaan op ondersteuning. De zorgkosten van de bewoners bij The Master dalen, terwijl het gemiddelde juist toeneemt.

De Meesters werken vanuit een open source principe, eenieder kan er dus informatie uit halen. “Als er zorgen zijn, kunnen ze zelfs contact met ons opnemen”. Tot nu toe zijn we alleen beperkt in ons aantal huizen omdat het huidige systeem een methode als deze niet volledig accepteert, maar we zitten in een overgangsfase. In ieder geval zullen wij een uitbreiding van dit soort huizen niet tegenhouden, er moeten er meer komen.

Benieuwd naar hun inzet? 

Neem een kijkje naar de website van the Masters: the Masters[/vc_column_text][vc_column_text]Schrijver: Jo-Anne Jaegermann

Foto: Jo-Anne Jaegermann[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column width=”1/1″][/vc_column][/vc_row]